Hazepad - Natuur - Beleving

Hazepad - Natuur - Beleving

"Sur-Fai-Full"

SurvivalPosted by M.Verheij Fri, September 30, 2011 20:42:07
Overleven (Survival)

Toen ik jong was vond ik dit een magisch woord. Survival! Het leek een doel op zich. Ik zag mezelf alleen overleven in de natuur, terwijl ik anderen achter me liet. Jong als ik was, het alles beschouwend als een soort strijd, een ultieme test van moeder natuur. Door invloed van de massamedia kwam er ook in mij een propaganda van “survival of the fittest”. Uitgebeeld in spelletjesprogramma’s waarin er 1 winnaar is. Toen begreep ik ook al dat het magische woord survival in de praktijk neer zou komen op een bittere, harde werkelijkheid. Ik las boeken als Rudiger Nehberg ‘De Kunst van het Overleven’ wat me aanspoorde te experimenteren en dichter naar de natuur te gaan. Er was uiteraard het ‘SAS Survival Handboek’ van John 'Lofty' Wiseman (pseudonym voor SAS militair) wat me het eerste inzicht gaf in eetbare planten (bv. smeerwortel) en vuur maken (firesteel). Tijdens de HAVO hoorde ik de geschiedenis leraar al zeggen dat ‘overleven’ niet "echt leven" is, het is "rondkomen; armoede en afzien". In de survival boeken wordt er dus uitgegaan van redding. Dit concept gaat ervan uit dat er ergens kilometers verderop een groep mensen zich zorgen maakt. Er zijn reddingsdiensten en een ziekenhuis waar je naar toe kan gaan.


Maar wat als dat alles er ook niet meer is? Het absoluut minimale, zonder technologie zelfs? Dit vroeg ik me af, in de jaren tachtig. Hierboven een foto van de Jungle King II, een "echt" Survival mes, gekocht in de dump in Oud-Beijerland. Uiteraard met handvat vol miniatuur spulletjes zoals visgerei (kompas, pincet, scalpel en naaigerei). ER zat een apart mesje in de schede; de zogenaamde 'skinner'. Wanneer een compartiment, waarin de skinner zat eruit werd gehaald, bevonden zich daar instructie voor het communiceren in Survival situaties. Er zat een katapult op en had een sterk touw waarmee ik een vlot maakte om de rivier over te kunnen steken. Het vlot dat ik maakte van dit touw heeft me zeker 4 maanden lang in de vroege lente van 1991 naar Oud-Beijerland laten gaan, ik had een plak als peddel. Wat een mes! Ik kocht het voor zo'n 110 gulden in 1986. Toen ik er een speer van maakte zoals in de folder werd veronderstelt, bracht de aanhechting tussen het mes en het handvat. Het mes is nog steeds bruikbaar, en wordt nog gebruikt, na al die jaren.

Jaren later (vanaf midden jaren '90) kwam er Ray Mears met zijn Survival Discovery series op tv. Hij gaf me kalmte en liet zien dat er een volgende stap na overleven is, die wel echt leven voorstelt.

De term ‘bushcraft’ impliceert dat men ‘leeft’ in de natuur i.p.v. ‘overleeft’, wat een minimaal bestaan impliceert. ‘Overleven’ wordt hierdoor van een lager niveau, een eerste stap maar zeker geen doel op zich. Overleven zou voorbereiding moeten propageren; “preparedness”. Het gaat dan om vaardigheden, kennis en goederen. Een overlevingspakketje maken is leuk en het kan de eerste kennismaking zijn met een nieuwe wereld. Met het opdoen van kennis en vaardigheden kan het allemaal nog veel leuker worden. Maar is voorbereiding met het immer veranderende milieu en een onzekere maatschappelijke toekomst wel te doen? Door de vragen te stellen en met plezier iets aan voorbereiding te doen, kan je wellicht het verschil maken.

Plezier is hierin belangrijk en terug kijkend op het begin van mijn stukje: samenwerking met anderen!

eerder verschenen op: http://stadswandelaars.wordpress.com/ecologica/overleven-en-zo/